Páginas

martes, 19 de mayo de 2015

UN SOÑO INCREÍBLE

Publicamos aquí un conto da alumna Maruxa Rodríguez Juncal. 

Un soño increíble



(Ola, son unha nena de Marín. Convidáronme a que fixera un relato para un concurso; a verdade é que o que vou a escribir ocorréuseme nun soño, un soño extraordinario.)

O día do soño, deiteime ás 22:00 da noite. Antes de deitarme, collín un vaso de auga e achegueime xunto aos meus pais para darlles un biquiño na meixela e funme a durmir.


Soñei, e soñei, pero non recordo nada; só que me levantara eu na miña cama; pero o que me deu a idea do conto foi pensar e pensar para saber o que en verdade había soñado.

E tiven unha idea, percorrín todos os lugares para lembrar, e tamén recordei que estivera no barrio.

Comecei por ir á casa da miña avoa, que está case ao lado da miña, onde atopei ao meu tío Lois e  ao meu tío Gonzalo, e claramente, a miña avoa. Alí había unha foto miña de pequerrecha, que recordoume a cando meu avó levábame a pasear pola alameda do meu pobo, Marín. E que meu avó morreu cando eu tiña dous anos, e recordei que había soñado con volvelo a ver.

Despedinme dos meus familiares, pois xa tiña a primeira pista, o meu avó. Por iso decidín buscar a
miña tía-avoa, irmá de meu avó.

Cheguei e alí estaba facendo punto, coma sempre, coa súa cadela Pulgui.

_          Ola tía, que tal?
                    Eu ben Maruxiña, e ti?
                    Moi ben.
                    Teu irmán, que tal?
                    Eu penso que ben, pero xa sabes como é; parécese a miña avoa.

Sorriume e devolvinlle o sorriso.

                    Tía, veño a preguntarche sobre o avó Chalo.
                    Xa sabes que teu avó morreu, e non é agradable falar sobre iso.
_          Tía, tes razón; pero pedíronme un relato que e vai sobre o meu soño pero non recordo como era.
                    Mmm... entendo, a ver...
                    Non te metas presión, volvo logo para indagar noutra persoa.
                    Non, mellor pregúntalle á túa nai, saberá como se comportaba na casa, cos seus fillos e súa muller.

Ela votoume un sorriso e marchei á miña casa. Alí pregunteille a miña nai sobre meu avó.

Teu avó quería moitísimo a túa avoa, e sempre dicía que era preciosa e moi divertida.

                     Sempre que se enfadaba os únicos que o facíamos sorrir, eramos teus tíos e eu.
                     E de que traballaba?
                     El traballaba na sala de maquinaria dun barco, non pasabamos moito tempo xuntos.
                    Mamá soñei, e descubrín cousas sobre o soño; sei que era sobre o avó, pero non recordo   máis.
                    Entón pódoche axudar máis, mira seus cadros, seguro que algún de eles poderache recordar algo.
                    Grazas mamá.

Busquei todos os seus cadros na miña casa, pero nada me axudou a recordar; entón decidín ir, de novo á casa da miña avoa, a que anos atrás foi a do meu avó.

Busquei e busquei, e cando todo parecía perdido, ollei un cadro dunha serea metida nunha prisión que levaba un mariñeiro ás costas.
-Ese cadro fíxoo o teu avó pensando en min - díxome a avoa-, dicía que eu era a serea na prisión do seu corazón.

                    Que fermoso!
_          Eu sorríalle, e dáballe un bico nos beizos, el devolvíame o sorriso, e quedabamos moi contentos só pensando que estabamos xuntos.

Eu tamén sorrinlle e ela devolveume o sorriso, non me deu un bico nos beizos, pero si na meixela, contoume algo máis:

Despois camiñabamos cara o salón e bailabamos a nosa canción; túa nai e teus tíos ollábannos dende a porta, e púñanse a cantar: triki, triki, triki, triki, triki, mon amour; triki, triki, triki, triii...

                    Quérote moito, avoa.
                    E eu a ti.

Logo de escoitar a miña avoa, fun para a miña casa.
As palabras da miña avoa, fixéronme pensar, e recordei unha cousa moi importante, estabamos xuntos e felices, había moita ledicia.

Descubrín cal era meu soño, todos xuntos e felices, co meu avó, miña bisavoa, miña outra tía avoa Marisa, toda a xente que neste século foi morrendo na miña familia, no meu corazón; ese é o meu verdadeiro soño, un soño que algún día cumprirase, aínda que non aquí na terra, senón alí no ceo.


(Esta historia, de non ser verdadeira, algún día pasará. Chegaremos a un lugar onde todos nos encontraremos. Un lugar feito para nós, nós os que estamos, vivos ou mortos, volverémonos a encontrar, só hai que ter fe, e sobre todo esperanza).


UN SÓ MINUTO.

Publicamos aquí un conto da alumna Natalia Farto Pastoriza.

                                                UN SÓ MINUTO

Chegaba o día, o día no que por fin entraría na universidade. Estaba impaciente, sempre quixen entrar nunha boa universidade para recompensarlle aos meus pais todo o diñeiro que estiveron aforrando  para a miña educación.
Dúas horas e media foi o que levou a viaxe dende a estación do tren ata o grandísimo campus no que tería que residir os seguintes catro anos da miña vida.
Entrei no edificio das residencias para coñecer o meu novo cuarto. Era pequeno, comparado co da miña casa, e tiña unha fiestra que daba a un dos patios da universidade. Deixei as cousas enriba da cama e funme á primeira clase do día. Dentro había uns mozos nas últimas filas falando, e diante de todo outro mozo apartado dos demais coa cabeza gacha. Senteime nuns asentos afastados del, pero ao mesmo tempo preto. Cando a clase rematou xa coñecera a unha compañeira, chamábase Verónica, pregunteille se coñecía ao mozo que tanto me chamara a atención cando entrei. Ela díxome que era Xoán e que estaba so porque era coñecido por meterse en problemas e entón ninguén quería estar con el. Ela xa o coñecía do instituto.
Ao acabar o día chamei a miña nai e conteille todas as novidades. Tamén lle falei do mozo de mirada triste que se senta na esquina da clase de Ciencias. Despois de que a miña nai me dixera polo móbil todo o que me estrañaba funme durmir.
Ao día seguinte cando cheguei á clase aínda non estaba o mestre pero el si estaba. Decidín que era un bo momento para falarlle, e a pesar das advertencias de Verónica achegueime a el:
- Ola, eu son Alicia. Son nova na universidade. Como te chamas?- pregunteille educadamente.
- Eu son Xoán, e aconsélloche que volvas ao teu pais das marabillas e me deixes en paz. -contestoume  de mala maneira.
- Tranquilo que non é para poñerse así. Eu so quería ser amable.
- Pois por favor, poderías ser amable noutro lugar?
     Nese momento entrou o mestre pola porta, deixeino e funme xunto da miña amiga. A clase transcorreu con normalidade pero o que máis me sorprendeu é que Xoán era dos mellores da clase de ciencias, mellor dito era o mellor da clase.
Pola tarde decidín ir visitar o campus. Despois dun largo tempo camiñando sinto que alguén me chama, doume a volta e  atópome coa persoa que menos me esperaba: Xoán.
- Sinto moito como te tratei antes, non estou acostumado a  que a xente se achegue a min.
- Non pasa nada, so fun porque estrañábame que estiveras só.
- Si, ninguén soe estar xunta min porque ás veces métome facilmente en problemas. Eu sempre fun un neno alegre, pero dende hai uns anos os negocios dos meus pais fan que viaxen moito e que voten longas tempadas fóra da casa. Dende hai un par de anos viven en Dublín e o feito de que a min me deixaran aquí enfadoume bastante. Nunca me faltou de nada, sempre tiña o quería, o último videoxogo, a bicicleta máis moderna, roupa de marca … pero agora doume conta que o que  realmente necesito e ter preto á familia. Sempre hai algo que se interpón entre nós, una viaxe, unha reunión, un chámote logo, entón funme  acostumando a estar sen eles e a buscar amigos cos que pasar o tempo.
-E logo, se os teus pais están en Dublín, con quen vives?
-Vivo coa miña tía Mandy, na casa dos meus pais, a 10 minutos do campus.
- No campus tamén comentaron que es algo problemático, que sempre andas metido en líos. Pero, en que tipo de problemas te soes meter?
-Pois xa sabes, empecei a ir de festa case todas as noites, xuntarme con malas compañías … ata que cheguei a este punto.
- Vaia! Pois te direi que a pesar do que digan de ti, gustaríame ser a túa amiga.
- Pois claro. Cóntame de ti, como é a túa vida?
- Eu son dunha familia humilde, os meus pais traballan moito, tamén coma os teus, pero eles traballan na casa xa que temos unha granxa. Non tiven unha infancia coma a túa chea de viaxes e de regalos, pero o esforzo dos meus pais por sacarme adiante, quizais vale máis que iso.
- Nin sequera tiñas regalos polos teus aniversarios?
- Non, os meus aniversarios adoitan ser moi sinxelos, pero con toda a miña familia.
- E cando cumpres?
- Cumpro 19 anos o 14 de Decembro.
- En serio!! Eu tamén cumpro ese día. E, onde naciches?
- En Ourense, no hospital provincial.
- Eu tamén!! Ou iso me contou a tía Mandy, pois son adoptado e cos meus pais sempre me foi imposible falar deste tema … non entendo porqué!.
Que coincidencia, nacemos o mesmo día  e no mesmo hospital. A súa historia deixoume de pedra, pensei que os seus problemas eran simplemente por ser un rapaz rebelde e consentido.
Á tarde chamei a miña nai e conteille a historia de Xoán e as cousas que tiñamos en común.
- Ola mamá, téñoche que contar algo de Xoán.
- Alicia díxenche que non me gusta ese mozo.
- Pero escoita … é moi bo!. E o mellor de todo e que temos moitas cousas en común: nacemos o mesmo día e no mesmo hospital, non che parece incrible!
- Ah si …  e como se apelida él?
- Pois é Xoán Peldorado.
- Ah, Vale … Ali, mira, perdoa, téñote que deixar.
- Porque o preguntas, acaso coñeces aos seus pais?
- Non, pero agora estou ocupada e non podo falar.
A semana transcorre tranquila, polas tardes quedo con Xoán para estudar na biblioteca. Axúdame moito e quérese graduar xa para traballar nun dos mellores hospitais de Santiago.
Chega o venres e atopo a Verónica polo corredor,  pregúntolle se sabe onde está Xoán. Dime que está na cafetería, e vou para alá. Ao velo nunha mesa achégome a él.
- Ola Xoán.
- Ola- recibo pola súa parte.
- Eh … gustaríache vir o sábado comigo e máis con Verónica a coñecer lugares por aí?.
- Síntoo, vou ir cos meus colegas a unha festa que van celebrar.
- Paréceme que tes que ir deixando de ir a festas tan frecuentemente e deixar de ver tanto aos teus amigos, creo que eran malas compañías, non si?- dígolle.
- Non te preocupes levo con eles varios anos e coñézoos ben. Teño todo controlado.
- Vale como vexas. Téñome que ir, teño clase dentro de 10 minutos.-dígolle e boto a andar.
Preocúpame o feito de que se xunte con esa clase de amigos e algún día lle pase algo, e máis agora que ten coche, regalo de aniversario dos seus pais.
Chegamos ás vacacións do Nadal, este primeiro trimestre na universidade foi moi bo, non so polas miñas notas, se non porque tamén coñecín a moita xente.
Tamén as notas de Xoán foron moi boas a pesar de que non leve unha conduta moi apropiada.
 Saín do meu cuarto coas miñas cousas na man, e desexando chegar a casa para poder ver aos meus pais.
Mentres vou polo corredor atópome con Xoán:
- Ola. Felices Festas.
- Igualmente.- respóndeme.
- Onde vas pasar as vacacións?-pregúntolle.
- Estarei coa miña tía e cos meus amigos.
- Ah …  ten moito coidado, non me gustaría que che pasara nada malo, temos que comezar con forza o segundo trimestre- recórdolle. 
-Non te preocupes, non me vai pasar nada.
Despídome del e voume cara a estación do tren.
Cando chego a casa os meus pais están na porta esperándome, pero non teñen cara de felicidade, senón de preocupación.
- Ola mamá, ola papá. Que pasou?
- Ali entra que temos que falar sobre Xoán.- dime meu pai.
Entro preocupada e intrigada con eles ao interior da casa e comezan a contarme.
- Cando naciches a túa nai e mais eu eramos dous rapaces moi novos, non tiñamos a granxa e apenas unha casa para poder vivir e ti viñeches nun momento no que as nosas posibilidades eran moi limitadas. O que pasou foi que a túa nai estaba embarazada, pero de xemelgos e ao outro bebé tivémolo que dar en adopción, agora estivemos indagando e o outro bebé sen dubida é Xoán. 
- Entón Xoán máis eu somos irmáns?
- Si cariño, o sodes.
Os días na miña aldea natal pasan moi normais, non paro de pensar en como dicirlle a Xoán que somos irmáns, soaralle raro pero dentro da sorpresa, quizais se alegre.
O meu teléfono soa na cociña, que raro, non coñezo este número.
- Ola Alicia, eu son Mandy, a tía de Xoán. Chámote porque acaba de ter un accidente grave co coche e está no hospital …
 - Que!?!? Un accidente! No hospital! Vou agora mesmo para alí.
Saín da cociña correndo e funme ao salón onde estaban os meus pais.
- Rápido temos que ir ao hospital, Xoán acaba de ter un accidente!!
Cando chegamos ao hospital vou o máis rápido que podo ata a habitación onde el está. A porta está pechada e así como peto nela sae o médico.
- Ti es Alicia? Xoán acaba de espertarse, e preguntou por ti. Está moi grave e … pode que non pase desta noite.
- Por favor, podo falar con el? Por favor!
- Síntoo so poden entrar os familiares.
- Pero por favor, será un minuto, preciso un minuto, un só minuto
- Vale, de acordo.
Entro na habitación e séntome ao seu carón, vexo que está moi débil:
- Xoán sei quen son os teus pais biolóxicos, son os meus pais. No momento en que a nosa nai se quedou embarazada non podían coidarnos aos dous e tiveron que dar a un en adopción.
-Pero … quere dicir que ti es a miña irmá? Pois se ti es a miña irmá teño que dicirche que teño a mellor irmá do mundo e que foi marabilloso pasar estes últimos meses xunto a ti.
Esa noite Xoán morreu, a pesar de que como el dicía “o teño todo controlado”  a vida xogoulle unha mala pasada e non foi quen de resistir ás graves feridas que tiña.
Rematei a universidade e gradueime en medicina e agora estou traballando no hospital de Santiago.  
 Estou casada e acabo de ter xemelgos, Ali e Xoá

EXCURSIÓN Á CORUÑA - 6 DE FEBREIRO

Deixamos aquí o resumo feito por unhas alumnas sobre a saída á Coruña realizada o 6 de febreiro.

          SAÍDA Á CORUÑA

O venres 6 de febreiro, os alumnos de 6º de E.P visitamos a Domus e o Aquarium de A Coruña.
Saímos do colexio ás 9:00 e durante a viaxe estivemos xogando, falando cos nosos compañeiros, vendo a paisaxe e sobre todo estivemos impacientes por chegar.
Chegamos ás 10:30, o autobús deixounos fronte a Domus, e sen pensalo dúas veces entramos rapidamente.
Dentro vimos moitas cousas: un xogo de relaxación, un xogo para medir a velocidade do teu tiro de fútbol, un corazón xigantesco, aparellos onde te podías medir ou pesar... e tamén vimos unha película 3D sobre avións.
Ao mediodía xantamos nunha zona que nos deixou a Domus. Había unhas vistas espectaculares, pois dende a cristaleira podíase ver a praia de Riazor. Ao rematar de xantar subimos ao autobús, que nos deixou no Aquarium.
Xa dentro un monitor foinos ensinando todo o aquario e explicándonos como vive e se alimenta cada peixe. Puidemos ver tiburóns, polbos, arañas de mar... Aproveitando que non chovía fomos ver as focas fóra e despois saímos do aquario e entramos no autobús para volver a Pontevedra.
A viaxe de volta foi un pouco larga, pois todos estabamos esgotados deste inolvidable día.
Ao chegar ao colexio xa estaban os nosos pais para recollernos, estabamos colorados, pois no autobús ía moita calor.
Foi un día moi divertido e moi esgotador, pasámonolo xenial.


Natalia Farto Pastoriza. 




EXCURSIÓN Á CORUÑA


O venres día 6 de febreiro, os alumnos de 6º de primaria fomos de excursión a Coruña. Visitamos a Domus e o Aquarium. Na Domus fixemos un montón de cousas: había unha proba de salto na que hbía que saltar e chegar ao botó máis algo que poideras, unha báscula que pesaba indicando os índices de grasa e azucre ... Despois fomos comer e cando rematamos fomos ver unha película.
No Aquarium visitamos distintas salas con peixes variados. Nunha sala había un tiburón, era o que máis chamaba a atención no medio doutros peixes pequenos. Nesa excursión pasámolo xenial e aprendemos un montón de cousas. 

Irea Castro Landín.




Fotos: